Birçok uzman ve görgü tanığına göre İran’daki hükümet karşıtı protestolar, İslam Cumhuriyeti’nin 47 yıllık tarihinde hiç görülmemiş bir düzeye ulaştı.
Ülke genelinde halk sokaklara döküldü. ABD Başkanı Donald Trump, yetkililerin protestocuları bastırması halinde İran’ı “acıyan yere çok sert vurmakla” tehdit etti.
Trump, ABD’nin “yardıma hazır olduğunu” da söyledi.
İranlı yetkililer ise böylesi bir durumda ABD’nin bölgedeki müttefiklerine ve saldırarak misillemede bulunma sözü verdi.
Peki bu protestolar ve İran hükümetinin isyanlara yanıtı, ülkede geçmişteki protestolardan ve gösterilerde yaşananlardan ne kadar farklı? BBC Türkçe derledi.
Uzmanlar bu yılki protestoların ölçeğinin daha önce görülmemiş düzeyde olduğu görüşünde.
Sosyolog Eli Khorsandfar, mitinglerin sadece İran’ın büyük şehirlerinde düzenlenmediğini, “birçok insanın adını hiç duymadığı” küçük kasabalara da yayıldığını söylüyor.
İran daha önce de protestolara sahne oldu.
2009’daki “Yeşil Hareket”, seçimlerde hile yapıldığı iddiaları sonrası orta sınıfın protestolarına öncülük etti.
Dönemin protestoları büyük boyuttaydı, merkezinde büyük şehirler vardı.2017 ve 2019’daki diğer büyük protestolar ise daha yoksul bölgelerle sınırlı kaldı.
İran’da mevcut gösterilerle karşılaştırılabilir en yakın protestolar 2022 yılında, 22 yaşındaki Mahsa Amini’nin gözaltında ölümünün ardından patlak vermişti.
Genç kadın başörtüsü taktığı için İran ahlak polisi tarafından tutuklanmıştı.
Amini’nin ölümünün ardından hızla artan protestolar, çok sayıda kuruluşa göre altı gün sonra zirveye ulaştı.
Buna karşılık, mevcut protestolar daha büyük, daha geniş ve 28 Aralık’ta başladığından bu yana daha istikrarlı şekilde büyüyor gibi görünüyor.
2022’deki protestolar gibi, mevcut ayaklanmaların kökenleri de kısa sürede derin sistemik değişim çağrılarına dönüşen belirli bir şikayete dayanıyor.
Eli Khorsandfar, “2022 hareketi kadın meselesiyle başladı. Ancak diğer şikayetler de bu harekete yansıdı. Aralık 2025’te ise protestolar ekonomik gibi görünen meselelerle başladı ve çok çok kısa süre içinde ortak mesajlar taşımaya başladı” diyor.
Aralık ayının sonunda, Dolar/Riyal kurundaki keskin dalgalanmalara tepki olarak Tahran’ın merkezinde çarşı esnafı greve gitti.
Protestolar ülkenin batısındaki en yoksul bölgelere de yayıldı.
2022’de olduğu gibi, İlam ve Lorestan vilayetleri protestoların merkez üsleri arasındaydı.
Aralık ayının sonlarına doğru, orta sınıftakiler dahil milyonlarca İranlının, ciddi bir ekonomik kriz ve hızla yükselen fiyatlarla karşı karşıya kalması nedeniyle binlerce kişinin katıldığı yürüyüşler düzenlendi.
Sokaklarda yürüyenler o zamandan beri “Diktatöre ölüm!” sloganları atıyor.
Göstericiler İran’ın dini lideri Ayetullah Ali Hamaney’in ve başında bulunduğu rejimin önde gelen isimlrinin görevden alınmasını talep ediyor.
2022 protestoları lidersiz gibi görünüyordu ve bu yüzden kısa sürede söndü.Mevcut gösterilerde ise bazıları 1979’da devrilen ülkenin devrik şahının oğlu olan sürgündeki Rıza Pehlevi gibi, yürüyüşleri uzaktan şekillendirmeye ya da yönetmeye çalışan isimler var.
Bu, protestoların neden daha uzun süre devam ettiğini kısmen açıklayabilir.
Mevcut protestolarda Pehlevilerin geri dönüşünü talep eden sloganlar, her zamankinden daha fazla duyuluyor.
Pehlevi ABD’de sürgündeyken kendisini İran Şahı ilan etti.
Halka sokaklarda slogan atmaları için yaptığı çağrılar pek çok kişi tarafından paylaşıldı.
İran’da gençler sosyal medyada birbirlerini gösterilere katılmaları için dolaylı olarak teşvik etti.
Tahran gibi şehirlerde yakın zamanda düzenlenen protesto gösterilerinin boyutu, Pehlevi’nin çağrısının ne kadar etkili olduğunu kanıtlar nitelikte.
Uzmanlar, tanınmış bir muhalif figürün varlığının bazı protestocular için, hükümetin düşmesi halinde akla yatkın bir alternatifin olduğu düşüncesini pekiştirdiğini söylüyor.
Bazıları ise Pehlevi’ye verilen her türlü desteğin monarşinin geri gelmesini istemek anlamına gelmediğini öne sürüyor.
Onlara göre bu destek daha ziyade, özellikle de ülke içinde görünür, seküler muhalefet figürlerinin yokluğunda, ruhban yönetimine karşı herhangi bir alternatif olmadığı için çaresizliğin bir ifadesi.
2025’teki protestoları 2022’dekilerden bile ayıran bir diğer faktör ise ABD.
Bu yılki gösteriler, önceki protestolardan farklı olarak Beyaz Saray’ın desteğini almış görünüyor.
ABD Başkanı Donald Trump, protestocuları desteklemek için hükümet mevzilerine saldırma tehdidinde bulundu, ki bu daha önce eşi benzeri görülmemiş bir durum.
Cumhurbaşanlığı seçimlerinde hile yapıldığı iddiaları sonrası 2009 yılında düzenlenen protestolarda göstericiler “Obama, Obama, ya onlarla ya bizimle!” şekline slogan atmışlardı.
Dönemin ABD Başkanı Barack Obama daha sonra, İran’da sokaklardaki protestocuları daha görünür şekilde desteklememiş olmaktan duyduğu pişmanlığı dile getirmişti.
İran Cumhurbaşkanı Mesud Pezeşkiyan son gösterilerin “İran’ın düşmanları” tarafından manipüle edildiğini söyledi.
Ancak Pezeşkiyan için sorun, ülkesinin son yıllarda, geçmişte sahip olduğundan daha az dostu olması.
İranlı yetkililer kilit müttefiklerini kaybetti. Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad devrildi. Lübnan’da Hizbullah, İsrail’in askeri harekatı nedeniyle önemli ölçüde zayıfladı.
2022’deki gösteriden farklı olarak İran’da bu yılki protestolar, İsrail ile 12 gün süren savaşın ve ardından ABD ve İsrail’in ülkeye yönelik saldırılarının hemen ardından şekillendi.
Gazeteci Abbas Abdi, bu olayların İranlı yetkililer için halk arasında bir tür dayanışma ve kaynaşma yaratma fırsatı yarattığını ancak hükümetin bunu değerlendiremediğini düşünüyor.
Bazı uzmanlar da geçtiğimiz yıl orduya vurulan ağır darbenin, Devrim Muhafızları’nın İranlıların gözünde ülkenin ana askeri kurumu olarak sahip olduğu aura ve prestiji sarstığını öne sürüyor.
Eli Khorsandfar, 2022’deki gösterilerin ruhuna dayanarak, mevcut protestolarda kalıcı bir eylem değişikliği görüyor.
Khorsandfar, üç yıl önce sokaklara dökülen kadınlarla yaptığı görüşmelerde, birçoğunun ona en büyük başarılarının baskıcı bir devletten duydukları korkudan kurtulmak olduğunu söylediklerini aktardı.
